Herken je dit als yoga docent?

Je ervaart een kloof tussen yogafilosofie en de praktijk. Er wordt gesproken over zachtheid, compassie en ahimsa, maar in de praktijk worden houdingen voortdurend gecorrigeerd, wordt er sturende taal gebruikt en wordt er soms onbewust aangestuurd op prestatie. Je wil dit in je eigen yogalessen anders aanpakken, maar weet niet helemaal hoe. 

Je voelt dat je iets mist wanneer iemand in je les bevriest, moeilijk tot rust kan komen, de ogen nooit kan sluiten of in tranen uitbarst tijdens savasana. Je merkt dat sommige deelnemers schrikken wanneer je ze aanraakt. Er is wel een intuïtief bewustzijn, maar geen kader. Je wilt meer handvatten om met meer zelfvertrouwen om te gaan met uitdagende situaties. 

Er is een honger in jou naar kennis over zenuwstelsel bewustzijn, het begrijpen van trauma en het faciliteren van een inclusieve yogales die afgestemd is op mensen met trauma. Je zoekt een helder kader met duidelijke grenzen en vaardigheden, zonder de rol van psycholoog over te nemen. 

Je verlangt ernaar om de autonomie en innerlijke belevingswereld van deelnemers centraal te stellen door meer keuzemogelijkheden aan te bieden, minder te corrigeren, uitnodigend spreken en toestemming vanzelfsprekend te maken. Je wil niet stuurloos lesgeven, maar een inclusief kader gebruiken.

Verlang je ernaar als yoga docent om

• Concrete tools en een kader te gebruiken om gestructureerde trauma-informed groepslessen te kunnen aanbieden?

• Beter te begrijpen welke invloed trauma op het zenuwstelsel heeft en hoe dit tot uiting kan komen in een yogales?

• Je lessen toegankelijker te maken zonder therapeutische zwaarte?

• Meer zelfvertrouwen te voelen om inclusieve yogalessen aan te bieden die ook toegankelijk zijn voor mensen met een trauma geschiedenis?

• Te weten wat je kan doen als iemand een intense reactie heeft in je yogales?

• Een helder beeld te hebben van de scope van jouw rol als yoga docent